«Πετσί… Αρειανός»

ΦΑΝΗΣ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ

*Μία συνέντευξη στη Θ. Μυλωθρίδου και στον Στέργιο Βαρβαγιάννη

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στην παλιά λαχαναγορά. Έζησε από κοντά τη «χρυσή» εποχή του μπασκετικού Άρη, η οποία δεν κρύβει πως τον «σημάδεψε» ενώ στις θύμισες των παιδικών του χρόνων είναι η παρουσία του στις κερκίδες του «Παλέ», όταν με τους φίλους του παρακολουθούσαν από κοντά και όλες τις προπονήσεις της αγαπημένης τους ομάδας.
Ο λόγος για το δημοφιλή ηθοποιό, Φάνη Μουρατίδη, που πριν από 13 χρόνια άφησε τον τόπο που γεννήθηκε, σπούδασε και ανδρώθηκε, για την Αθήνα και το επόμενό του καλλιτεχνικό βήμα. Ποτέ δε λησμόνησε όμως την αγάπη για τον τόπο και την ομάδα του, μια και αυτά που τον συνδέουν με τη Θεσσαλονίκη είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτά που τον χωρίζουν.


- Μεγαλώσατε στη Θεσσαλονίκη. Τι θυμάστε περισσότερο από τα παιδικά σας χρόνια;
«Δεν πρόκειται να ξεχάσω όταν πηγαίναμε στο γήπεδο για να παρακολουθήσουμε τις προπονήσεις της ομάδας μπάσκετ του Άρη. Κάθε φορά που η ομάδα έπαιρνε καινούριους παίκτες , εμείς τρέχαμε αμέσως για να τους δούμε. Μαζευόμασταν και 1.500 άτομα στο Αλεξάνδρειο και γινόταν χαμός. Αυτό πραγματικά δεν πρόκειται να το ξεχάσω».

- Ποια είναι η σχέση σας με τον Άρη;
«Είμαι Αρειανός, τελειωμένος. Πως το λένε; Όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, από πολλή μικρή ηλικία, είμαι Άρης και αυτό φυσικά δεν αλλάζει ποτέ. Τον αγαπώ τον Άρη και είναι πάντα μέσα στην καρδιά μου».

- Μας είπατε πως οι αναμνήσεις σας είναι από τις προπονήσεις του μπάσκετ. Το προτιμάτε από το ποδόσφαιρο;
«Μπορώ να πω πως είμαι περισσότερο μπασκετικός. Προέρχομαι άλλωστε από τη γενιά που ο Άρης μεσουρανούσε στο μπάσκετ. Ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος. Και σίγουρα , οι μεγάλες στιγμές που ζήσαμε μένουν για πάντα ανεξίτηλες στην καρδιά και στο μυαλό σου. Οπότε, καταλαβαίνετε».

- Προφανώς, είστε από αυτούς που πιστεύουν πως η άνθιση του μπάσκετ στην Ελλάδα οφείλεται κατά μεγάλο ποσοστό στον Άρη.
«Έχω δικαίωμα να το πιστεύω αυτό. Αυτή τη στιγμή έχουμε ένα πολύ καλό επίπεδο στο άθλημα, κάτι που οφείλεται στην ομάδα του Άρη. Στην ομάδα εκείνης της εποχής, που πρωταγωνιστούσε σε Ελλάδα και Ευρώπη. Τότε υπήρχε και η αξία των προτύπων που έπαιξε και πολύ μεγάλο και σημαντικό ρόλο».

-Σας έχει μείνει αξέχαστη κάποια στιγμή από εκείνη την εποχή;
«Αλήθεια, δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ. Είναι αξέχαστες οι στιγμές που ζήσαμε με την ομάδα του Άρη. Μοναδικές και ανεπανάληπτες. Όπως σας είπα και παραπάνω, δε θα ξεχάσω ποτέ πως πηγαίναμε σε όλους τους αγώνες και σε όλες τις προπονήσεις».

-Τώρα παρακολουθείτε μπάσκετ;
«Όχι και τόσο πολύ. Δε μου αρέσει το μπάσκετ που παίζουνε τώρα οι ομάδες».

-Για ποιο λόγο;
«Σίγουρα έχει μεγάλες διαφορές από παλιότερα. Θα έλεγα ότι είναι αρκετά τυποποιημένο. Προσωπικά εμένα δε με ενδιαφέρει αν θα κερδίσει η ομάδα μου, αλλά να μπορώ να δω θέαμα όταν θα πάω στο γήπεδο».

-Τι εύχεστε στον Άρη;
«Εύχομαι πραγματικά μέσα από την ψυχή μου πολλές επιτυχίες, υγεία σε όλους τους τομείς και ο κόσμος να είναι πάντα κοντά στην ομάδα και να την αγαπάει».




«Οι αναμνήσεις μου από τη Θεσσαλονίκη είναι οι αποσκευές που έχω μαζί μου»

Άνθρωπος με ανησυχίες, απόλυτα συνειδητοποιημένος, που ζει τη στιγμή και απολαμβάνει την κάθε... σταγόνα της, ο γοητευτικός ηθοποιός Φάνης Μουρατίδης, μιλάει στο «Another Life» για τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη, μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα του και από ποια οπτική γωνία βλέπει αυτός τα πράγματα...

- Τι θυμάστε από τη ζωή σας στη Θεσσαλονίκη;
«Είναι χιλιάδες οι αναμνήσεις μου από τη Θεσσαλονίκη. Ξέρετε, έφυγα σε ηλικία 27 ετών με προορισμό την Αθήνα.
Οπότε καταλαβαίνετε... Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το  έζησα εκεί και χαίρομαι πραγματικά γιατί έζησα πολύ ωραία πράγματα. Είναι οι αποσκευές που έχω μαζί μου. Δεν μπορώ να επιλέξω κάτι το συγκεκριμένο».
-Ποιο είναι το αγαπημένο σας σημείο στην πόλη;
«Εννοείται τα Κάστρα. Εκεί απέναντι από την περιοχή του υδραγωγείου. Είναι πολύ ωραία».

-Υπάρχει στην άκρη του μυαλού σας η σκέψη της επιστροφής;
«Δεν υπάρχει τίποτα στην άκρη του μυαλού μου. Κάνω ότι επιλέγει η ζωή. Αν το επιλέξει να επιστρέψω πίσω στη Θεσσαλονίκη, έχει καλώς. Όπως το ίδιο και για να μείνω εδώ που είμαι ή να πάω κάπου αλλού. Δεν σχεδιάζω κάτι. Άλλωστε οι γονείς μου ζούνε στη Θεσσαλονίκη καθώς και πολλά αγαπημένα μου πρόσωπα, που επισκέπτομαι με την πρώτη ευκαιρία. Έτσι και αλλιώς τις αποσκευές τις έχω πάντα μαζί μου».

-Έχετε ανεκπλήρωτα όνειρα;
«Δεν έχω ανεκπλήρωτα όνειρα. Έχω όνειρα που δεν τα έχω ακόμα δημιουργήσει στο μυαλό μου, έτσι ώστε να τα υλοποιήσω στη συνέχεια. Μπορώ να πω ότι αυτά που ήθελα τα έχω κάνει. Ίσως θα ήθελα να είχα κάνει περισσότερα ταξίδια. Μερικές φορές βλέπω μέρη στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο που θα ήθελα να είχα επισκεφτεί. Αυτό μόνο μπορώ να πω».

-Τι είναι αυτό που απολαμβάνετε περισσότερο;
«Την ίδια τη ζωή. Δε θέλω και προσπαθώ να μη χάνω καμία στιγμή από αυτήν. Θέλω να τις ζω όλες».

-Ποια φράση χρησιμοποιείτε περισσότερο στην καθημερινότητα σας;
«Κάθε μέρα για μένα είναι μια λευκή κόλλα χαρτί στην οποία αφήνω το Θεό να υπογράψει το μενού και το πρόγραμμα της ημέρας».

-Πως φαντάζεστε τον εαυτό σας ύστερα από δέκα χρόνια;
«Να σας πω την αλήθεια δεν ξέρω. Ούτε καν το έχω σκεφτεί αυτό ακόμα. Δε με απασχολεί το θέμα. Μπήκα στη διαδικασία παλιότερα να με σκεφτώ πως θα είμαι στην ηλικία των 30. Αυτό μου φτάνει».

-Έχετε φοβίες;
«Ναι, έχω σίγουρα και κάθε φορά αλλάζουν. Και περισσότερο έχουν να κάνουν με την κοινωνία και με τις εποχές που ζούμε».

-Αν πεθαίνατε και είχατε την ευκαιρία να επιστρέψετε στη ζωή, ποιο πρόσωπο ή πράγμα θα θέλατε να ενσαρκώσετε;
«Θα ήθελα να ζήσω μέσω μιας τυχοδιωκτικής φυσιογνωμίας με πολλές ανατροπές. Ενός πεζοπόρου που θα έχει περπατήσει πιθαμή προς πιθαμή ολόκληρο τον πλανήτη».

-Είστε στη μηχανή του χρόνου. Σε ποια εποχή θα επιλέγατε να ταξιδέψετε;
«Στο μέλλον. Και αυτό γιατί δεν έχω σε μεγάλη εκτίμηση την ιστορία της ανθρωπότητας».

-Υπάρχουν κακοί άνθρωποι;
«Όχι δεν υπάρχουν. Απλά υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν κακές πράξεις. Οι πράξεις είναι κακές και όχι το πρόσωπο. Από τη φύση του ο άνθρωπος δεν είναι κακός. Απλά παίζει ρόλο σημαντικό και η διαστρεβλωμένη εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του».






Ντοστογιέφσκι, με την Δήμητρα Παπαδοπούλου
Ο Θεσσαλονικιός ηθοποιός μας μιλάει για τα άμεσα καλλιτεχνικά σχέδιά του... Είπε... 

Για τη νέα θεατρική του συνεργασία: «Προετοιμαζόμαστε με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου για μια θεατρική παράσταση που θα ανέβει τον ερχόμενο Νοέμβριο στο θέατρο «Χώρα». Πρόκειται για μια διασκευή ενός έργου, «Το όνειρο ενός γελοίου» του Ντοστογιέφσκι και προς το παρών έχει τον τίτλο «Ο φίλος μου ο Ντοστογιέφκσι». Μάλιστα, αρχική μας σκέψη ήταν η πρεμιέρα να γίνει στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν τα καταφέραμε και έτσι θα έρθουμε αργότερα».

Για τις δουλειές που ξεχωρίζει: «Κάποιες θα ξεχώριζα. Όπως την πρώτη μου, το 1989, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας ως κομπάρσος. Μπορώ να πω ότι έχω κάνει καλές δουλειές που με καθόρισαν. Με πολύ ωραίες αναμνήσεις. Οι «Όρνιθες», ο «Βασιλιάς Ιωάννης» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Και μπορώ να πω ότι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που με βοήθησαν στην πορεία μου και ελπίζω να μην ξεχάσω κανέναν, όπως ο Τσιάνος, ο Παπαβασιλείου, ο Λάνκχοφ, ο Βογιατζής και η «οικογένεια» του Αμόρε». 

Για το αν επιλέγει θέατρο ή τηλεόραση: «Η δουλειά μου είναι να επικοινωνώ με τον κόσμο. Δεν έχει σημασία ο τόπος και ο χώρος αλλά οι άνθρωποι και οι συνθήκες που δημιουργούν τη δουλειά. Είναι διαφορετική εμπειρία. Σημασία έχει η συνέπεια με την οποία κάνεις αυτό που κάνεις. Δεν έχει να κάνει αν είσαι ποιοτικός ή όχι ηθοποιός. Την ταυτότητά σου τη φτιάχνεις εσύ με τη δουλειά σου».

Για το αν δεν ήταν ηθοποιός: «Δεν ξέρω, είναι πολλά αυτά που θα με ενδιέφεραν αν δεν ήμουν ηθοποιός. Το θετικό είναι ότι μέσα από τη δουλειά μου μπορώ και γνωρίζω ανθρώπους από πολλές ειδικότητες. Μπορεί να μην έχω πάει στο λιοπύρι στην οικοδομή αλλά καταλαβαίνω. Για μένα η δουλειά έχει να κάνει βιωματικά και με την εμπειρία».


Γνωρίζατε ότι...
*Ο Φάνης Μουρατίδης αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ.

*Έκανε ντεμπούτο στο θεατρικό σανίδι το 1992 στο «Φιόρο του λεβάντε» από το ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Η πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση ήταν στη «Γαμήλια Νάρκη» του Δημήτρη Ινδαρέ και η τηλεοπτική του σταδιοδρομία άρχισε με τη Μιρέλα Παπαοικονόμου στο «Έτσι ξαφνικά» το 2004.

*Με παρουσία σε δύο κρατικές σκηνές και στο ελεύθερο θέατρο, είχε επίσης εμφανίσεις στην Επίδαυρο και συνεργασίες με μερικούς από τους σπουδαιότερους Έλληνες σκηνοθέτες. Έγινε γνωστός από τη θητεία του στο ιστορικό θέατρο Αμόρε. Μετέβη στην Αθήνα έπειτα από παρότρυνση του σκηνοθέτη Κώστα Τσιάνου.

*Είναι παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, έχουν δύο παιδιά τα οποία είναι αγόρια και μένουν στο Χαλάνδρι. Οι δύο ηθοποιοί γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς «Μπαμπά Mην Τρέχεις» που προβαλλόταν από το MEGA.

ΠΗΓΗ:http://www.athlitikanea.gr