Σε μια περίοδο που τα δεδομένα αλλάζουν (κυρίως προς το χειρότερο) ανά πάσα στιγμή, μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξει και η γνώμη μας για τον Άδωνι Γεωργιάδη; Ειδικά τώρα που "δουλεύει" και ο ίδιος προς αυτή την κατεύθυνση;
Γνώρισα τον Άδωνι, έναν από τους ελάχιστους Έλληνες βουλευτές που δεν κομπλεξάρεται όταν του μιλάς στον ενικό, πριν περίπου έναν χρόνο, όταν κατάφερα να τον πείσω να δοκιμάσει το free-fall για τις ανάγκες ενός 6σέλιδου στο περιοδικό ΜΑΧ. Όχι ότι χρειάστηκε και ιδιαίτερος κόπος για να πειστεί. Το "ζειν επικινδύνως" είναι μια κατάσταση που του αρέσει και την οποία (θα το 'χεις καταλάβει) αποζητά σε κάθε ευκαιρία. Με τις πολιτικές και όχι μόνο επιλογές του.
Ξεκαθαρίζω ότι δεν βρίσκομαι nowhere near στις πολιτικές του πεποιθήσεις και ότι μετά τη συνέντευξη και την πτώση του από τα 12.000 πόδια, έχουμε ανταλλάξει ένα-δύο μηνύματα στο κινητό. Αυτό. Δεν είμαστε φίλοι. Γεγονός που μου επιτρέπει τόσο από το προσωπικό touch μαζί του όσο και από τις τελευταίες κινήσεις του στα της πολιτικής να σκεφτώ φωναχτά ότι ο Άδωνις ίσως και να είναι ένας συμπαθής τύπος που αν δεν έμπλεκε ποτέ με την πολιτική να είχε πολύ περισσότερους φίλους.
Η αλήθεια είναι πως ο Άδωνις είναι μίλια μακριά από τη λίστα με τους πιο δημοφιλείς Έλληνες πολιτικούς. "Είναι και αυτή η τσιριχτή φωνή", μου είχε πει στο αυτοκίνητο γυρνώντας από την Κωπαϊδα και την ελεύθερη πτώση, "την οποία δεν αντέχει εύκολα ο άλλος. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό". Ίσως είναι και ο γάμος του με την Ευγενία Μανωλίδου, μια μαέστρο που έγινε τηλε-στάρ και επίσης δεν είναι από τις πιο αγαπητές φιγούρες, ο οποίος δεν βοηθάει και πολύ την κατάσταση. Απόδειξη της (ακραίας) αντιπάθειας στο πρόσωπό του είναι οι ούτε-ο-ίδιος-δεν-θυμάται-πόσες φορές που του έχουν κάψει το βιβλιοπωλείο.
Στην ψυχή, ο Άδωνις είναι ένας φανατικός εραστής του να πουλάει βιβλία. "Αυτό ξέρω να κάνω καλύτερα από οτιδήποτε", είχε παραδεχτεί εξηγώντας μου μεταξύ άλλων ότι χάνοντας πολύ νωρίς και τους δύο του γονείς, αναγκάστηκε και ο ίδιος και ο αδερφός του Λεωνίδας να πέσουν στα βαθιά από πολύ νωρίς. Στην οικογενειακή επιχείρηση. Εκδόσεις Γεωργιάδη. Πουλώντας βιβλία. Πολλοί θα χαρακτήριζαν (όχι άδικα) γραφικό τον τρόπο που φωνάζει, κινείται, προειδοποιεί, ενημερώνει, "ψήνει" μέσω τηλεόρασης το κοινό να αγοράσει τις "μεγάλες προσφορές" και τα "πακέτα βιβλίων σε τιμή ευκαιρίας". Στα βίντεο (έως και τα trailer) του Ράδιο Αρβύλα έχει την τιμητική του ακριβώς γι' αυτόν το λόγο.
Αυτή η λατρεία του για τον αρχαία ημών γραμματεία και το έμφυτο ready του να μπλεχτεί σε on air τσακωμούς και διαφωνίες, με υπερατού την τσιριχτή φωνή του έχουν διαμορφώσει την εικόνα του στη συνείδηση των περισσοτέρων. Ήρθε και η συνεργασία με το ΛΑΟΣ και η μάλλον ατυχής ταύτισή του με την ακροδεξιά και ο Άδωνις "κέρδισε" την ταμπέλα του γραφικού (στην καλύτερη) και του επικίνδυνου ακροδεξιού (στη χειρότερη). Ειλικρινά, ακόμη ψάχνω ένα παραλήρημα (αγαπημένη του συνήθεια) που να συνιστούσε ξενοφοβικό κόλαφο. Κάθε φορά που τσακώνεται στα πάνελ βγάζει την οργή του για την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική και εξάρει τον Γιώργο Καρατζαφέρη. Κακώς; Μπορεί. Επαίσχυντα; Δεν νομίζω.
Το μεγάλο twist στην υπόθεση "Άδωνις" και στην εικόνα που έχει ο μέσος Έλληνας για εκείνον είναι ο τρόπος που χειρίστηκε το ξαφνικό άλμα στην πολιτική του καριέρα. Μια καριέρα που από το λίγο που τον έζησα κατάλαβα ότι δεν είναι ο αυτοσκοπός του σε αυτή τη μάταιη ζωή. Η καριέρα στην πολιτική, τουλάχιστον πέρυσι τέτοια εποχή, ΔΕΝ ήταν ο λόγος που ξυπνούσε τα πρωινά ο Άδωνις. Δεν ήταν το παν γι' αυτόν, όπως θα έβαζες το χέρι σου στη φωτιά ότι είναι. Το σωστό ρήμα σχετικά με την ενασχόλησή του με τα κοινά είναι το "δοκιμάζω". Κακώς; Μπορεί. Κοστίζοντας στον ελληνικό λαό; Δεν νομίζω.
Το άλμα, λοιπόν, όπως στοιχειοθετείται στη θέση ενός υφυπουργού Ναυτιλίας θεωρήθηκε από σχεδόν όλους (σίγουρα και από εμένα) ως η σταγόνα που θα ξεχείλιζε το ποτήρι της έπαρσης του Άδωνι Γεωργιάδη. Όλοι ψιθυρίσαμε ένα "ωχ, άρχισε" όταν τον είδαμε να εφαρμόζει το πολυτονικό σύστημα στις πόρτες του υπουργείου του. Το "ψώνιο" του με τα αρχαία ελληνικά μπήκε ακόμη πιο έμπρακτα στην καθημερινότητά μας. Τι ψιθυρίσαμε, όμως, όταν ο Άδωνις παραιτήθηκε από το υπουργείο και την Frankenstein κυβέρνηση Παπαδήμου χωρίς δεύτερη κουβέντα, τιμώντας την κομματική γραμμή του κόμματός του;
Ή τι ψιθυρίσαμε ακόμη κι όταν ο Άδωνις αγνόησε την κομματική επιταγή και ψήφισε "ναι" στο Μνημόνιο 2, κερδίζοντας μια μεγαλοπρεπέστατη διαγραφή από τον Γιώργο Καρατζαφέρη; Πού πήγε αυτός ο "ενοχλητικά φιλόδοξος ακροδεξιός που παίρνει σπίτι του την καρέκλα του υφυπουργού και το έδρανο του βουλευτή για να μην του τα πάρει κανείς"; Α, μετά τη διαγραφή, επέστρεψε στον Γιώργο Καρατζαφέρη και τη θέση του στη Βουλή. Ήταν έτοιμος να πάει σπίτι του.
Την Παρασκευή 17/2, ο Άδωνις Γεωργιάδης προσχωρεί στη Νέα Δημοκρατία. Άλλωστε, ήταν από τα πιο ενεργά μέλη της νεολαίας της. Στη συνείδηση των πολλών, ίσως είναι η πιο αφοπλιστική αφορμή για να αφήσουν μισό το "ακροδεξιός" και να τον βάλουν πια αποκλειστικά στα ¨δεξιά" κατάστιχα. Άλλωστε, ποτέ δεν αρνήθηκε το "δεξιός". Όπως ποτέ δεν αρνήθηκε το "άρρωστος Παναθηναϊκός". Όπως ποτέ δεν αρνήθηκε την τρέλα του με την αρχαιότητα ή το δημόσιο "μπουμπούκος" της Ευγενίας Μανωλίδου. Αλήθεια, πόσα πολλά έχεις να φοβηθείς από ανθρώπους που δεν φοβούνται να παραδεχτούν και να υποστηρίξουν δημόσια για τα πιστεύω, τα ελαττώματα και τις εμμονές τους; Όσο κι αν ΔΙΑΦΩΝΕΙΣ (διαφωνώ, το είπα εξ αρχής) μαζί τους.
ΠΗΓΗ:http://www.cosmo.gr
Η αλήθεια είναι πως ο Άδωνις είναι μίλια μακριά από τη λίστα με τους πιο δημοφιλείς Έλληνες πολιτικούς. "Είναι και αυτή η τσιριχτή φωνή", μου είχε πει στο αυτοκίνητο γυρνώντας από την Κωπαϊδα και την ελεύθερη πτώση, "την οποία δεν αντέχει εύκολα ο άλλος. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό". Ίσως είναι και ο γάμος του με την Ευγενία Μανωλίδου, μια μαέστρο που έγινε τηλε-στάρ και επίσης δεν είναι από τις πιο αγαπητές φιγούρες, ο οποίος δεν βοηθάει και πολύ την κατάσταση. Απόδειξη της (ακραίας) αντιπάθειας στο πρόσωπό του είναι οι ούτε-ο-ίδιος-δεν-θυμάται-πόσες φορές που του έχουν κάψει το βιβλιοπωλείο.
Το άλμα, λοιπόν, όπως στοιχειοθετείται στη θέση ενός υφυπουργού Ναυτιλίας θεωρήθηκε από σχεδόν όλους (σίγουρα και από εμένα) ως η σταγόνα που θα ξεχείλιζε το ποτήρι της έπαρσης του Άδωνι Γεωργιάδη. Όλοι ψιθυρίσαμε ένα "ωχ, άρχισε" όταν τον είδαμε να εφαρμόζει το πολυτονικό σύστημα στις πόρτες του υπουργείου του. Το "ψώνιο" του με τα αρχαία ελληνικά μπήκε ακόμη πιο έμπρακτα στην καθημερινότητά μας. Τι ψιθυρίσαμε, όμως, όταν ο Άδωνις παραιτήθηκε από το υπουργείο και την Frankenstein κυβέρνηση Παπαδήμου χωρίς δεύτερη κουβέντα, τιμώντας την κομματική γραμμή του κόμματός του;
Την Παρασκευή 17/2, ο Άδωνις Γεωργιάδης προσχωρεί στη Νέα Δημοκρατία. Άλλωστε, ήταν από τα πιο ενεργά μέλη της νεολαίας της. Στη συνείδηση των πολλών, ίσως είναι η πιο αφοπλιστική αφορμή για να αφήσουν μισό το "ακροδεξιός" και να τον βάλουν πια αποκλειστικά στα ¨δεξιά" κατάστιχα. Άλλωστε, ποτέ δεν αρνήθηκε το "δεξιός". Όπως ποτέ δεν αρνήθηκε το "άρρωστος Παναθηναϊκός". Όπως ποτέ δεν αρνήθηκε την τρέλα του με την αρχαιότητα ή το δημόσιο "μπουμπούκος" της Ευγενίας Μανωλίδου. Αλήθεια, πόσα πολλά έχεις να φοβηθείς από ανθρώπους που δεν φοβούνται να παραδεχτούν και να υποστηρίξουν δημόσια για τα πιστεύω, τα ελαττώματα και τις εμμονές τους; Όσο κι αν ΔΙΑΦΩΝΕΙΣ (διαφωνώ, το είπα εξ αρχής) μαζί τους.
ΠΗΓΗ:http://www.cosmo.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου