60 χρόνια «Χαριλάου»...

Όλα ξεκίνησαν το 1939. Επί δικτατορίας Ιωάννη Μεταξά, πρόθεση του οποίου ήταν η επέκταση της Δ.Ε.Θ, ο ΑΡΗΣ βρέθηκε, ξαφνικά και αναγκαστικά, χωρίς το δικό του γήπεδο. Το οικόπεδο στη Λεωφόρο Στρατού όπου βρισκόταν το πρώτο γήπεδο του ΑΡΗ (1926-1939) απαλλοτριώθηκε από την κυβέρνηση Μεταξά και ως αντάλλαγμα για την αρπαγή της έκτασης δόθηκε στον ΑΡΗ, επί προεδρίας Μάνθου Ματθαίου, στα 1939, η έκταση στην περιοχή Χαριλάου.

Μεσολάβησε ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος, ο χώρος επιτάχθηκε και μετά την απελευθέρωση της χώρας, μπήκε σε λειτουργία η διαδικασία για τη δημιουργία του γηπέδου. Μια κουβέντα ήταν, βέβαια, η έννοια αυτή.

Ουσιαστικά αυτό που παρέλαβε ο ΑΡΗΣ ήταν μια κακοτράχαλη αλάνα που μέχρι και λειτουργία καταφυγίου (!) είχε στον πόλεμο. Σε έγγραφο του Συλλόγου, με ημερομηνία 28/11/1945, προς τον Δήμο Θεσσαλονίκης γίνεται σαφές ότι ο χώρος είναι ακατάλληλος για αθλητική χρήση καθώς το έδαφος του είναι «πετρώδες και ανώμαλον»

Στις 23/1/1946 εκδίδεται Βασιλικό Διάταγμα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως «περί αναγκαστικής απαλλοτριώσεως δια την ίδρυση Γυμναστηρίου υπέρ του Αθλητικού Συλλόγου Άρεως Θεσσαλονίκης».Στην Επιτροπή Γηπέδου πρόεδρος διορίζεται ο Ιωάννης Αγγέλου. Έτος έναρξης των εργασιών μπορεί να οριστεί, χρονικά, ο Σεπτέμβριος του 1948.

Όπως εξιστορούν οι παλαιότεροι, εργάτες-οπαδοί της ομάδας με κασμάδες στα χέρια ξεκίνησαν να σκάβουν τον αμμώδη αγωνιστικό χώρο και να τον τοποθετούν περιμετρικά του γηπέδου διαμορφώνοντας με τη βοήθεια κι άλλων υλικών την περίφραξη του γηπέδου, στις 3 από τις 4 πλευρές του (Παπαναστασίου, Ματθαίου, Αλκμήνης)

Είναι η χρονιά που αλλάζει ο προσανατολισμός του γηπέδου και καθορίζεται ο σημερινός, καθώς στην αρχική μορφή του, οι εστίες βρίσκονταν στη σημερινή Θύρα 2 και την πλευρά της οδού Αλκμήνης. Αποδυτήρια είχαν διαμορφωθεί στη σημερινή Θύρα 3, ένα παράπηγμα στην ουσία, με βαρέλια νερό για να πλυθούν οι αθλητές που το χειμώνα θερμαίνονταν με ξύλα κάτω από τα βαρέλια για να ζεσταίνεται το νερό.

Το 1949 είναι μια κρίσιμη χρονιά για τα κυριαρχικά δικαιώματα και τους τίτλους ιδιοκτησίας του οικοπέδου. Ο Επαμεινώνδας Χαρίλαος, διερμηνέας του Γαλλικού στρατιωτικού τάγματος στη Θεσσαλονίκη, επιχειρηματίας και εργολάβος, είχε τους τίτλους ιδιοκτησίας σχεδόν ολόκληρης της περιοχής που είχε μάλιστα λάβει την ονομασία της από τον ίδιο.

Ζήτησε χρηματική αποζημίωση για την έκταση που είχε δοθεί στον ΑΡΗ και έπρεπε σύντομα να βρεθεί λύση, στο πρόβλημα αυτό, καθώς η παραχώρηση του οικοπέδου από την κυβέρνηση Μεταξά έγινε με την προϋπόθεση να αποζημιωθεί μέσα σε μια δεκαετία ο δικαιούχος της, και η προθεσμία έληγε τη χρονιά αυτή (1949).

Εξελίχθηκε ένα μικρό θρίλερ, μέχρι ο ΑΡΗΣ να αποκτήσει και τυπικά την ιδιοκτησία του οικοπέδου. Ο Χαρίλαος έχοντας κερδίσει τη δικαστική διαμάχη, ζητούσε ν’ αποζημιωθεί με το ποσό που όρισε το δικαστήριο και ανέρχονταν στο αστρονομικό για την εποχή εκείνη ποσό των 400.000 δραχμών. Κινητοποιήθηκαν όλοι οι παράγοντες του ΑΡΗ και προεξάρχοντος του Αστέριου Γιουβανάκη που κατέβαλε το μεγαλύτερο μέρος του ποσού ο ΑΡΗΣ έγινε πια ο ιδιοκτήτης της έκτασης και αποκτούσε, πια, τη μόνιμη έδρα του.

Προκειμένου να εξευρεθούν τα αναγκαία χρήματα για την συνέχιση των κύριων εργασιών για την κατασκευή του γηπέδου και των κερκίδων, ο ΑΡΗΣ πήρε δάνειο από την Εθνική Τράπεζα και πήρε μπρος η διαδικασία για την οικοδόμηση, με αρχιτέκτονα τον Κώστα Φιλίππου, παλαιό κολυμβητή του ΑΡΗ, ο οποίος αμισθί πρόσφερε τις υπηρεσίες του, στο όραμα του σχεδιασμού του νέου γηπέδου.

Μετά τις επιχωματώσεις ήρθε η σειρά για την δημιουργία της πρώτης κερκίδας (επί της Παπαναστασίου) ενώ διοργανώθηκε και φιλικός αγώνας με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στις 4 Νοεμβρίου 1951 (ήττα με 1-2 και σκόρερ τον Παπουτσόπουλο) με στόχο οι εισπράξεις να διατεθούν για τη συνέχιση των εργασιών.

Τον Μάιο του 1969, έγινε για πρώτη φορά σπορά του γηπέδου, για να φυτρώσει χόρτο και να εκσυγχρονιστεί το γήπεδο, ολοκληρώνοντας την εποχή που ήταν ξερό και να περάσει στην εποχή που θα υπάρχει ένας έστω υποτυπώδης χλοοτάπητας. Ο πρώτος αγώνας που διεξήχθη με τη νέα μορφή του αγωνιστικού χώρου ήταν μια άνετη νίκη επί της Προοδευτικής με 3-0 στις 22 Οκτωβρίου 1969. Η αγωνιστική περίοδος εκείνη έμελλε να αποδειχθεί «γούρικη» καθώς ο ΑΡΗΣ στο τέλος της (Ιούνιος 1970) στέφθηκε Κυπελλούχος Ελλάδας.

Το 1972 το Χαριλάου «μεγαλώνει». Με πρωτοβουλία του τότε προέδρου Νικόλαου Καμπάνη το γήπεδο αποκτά κερκίδες τόσο στην πλευρά της Μάνθου Ματθαίου (σημερινή Θύρα 1) όσο και στην πλευρά της Αλκμήνης (Θύρες 5, 6 και επισήμων). Η επανάσταση, όμως, ήταν η κατασκευή του τσιμεντένιου σκέπαστρου. Ο ΑΡΗΣ γινόταν η πρώτη ελληνική ομάδα που αποκτούσε τέτοιο σκέπαστρο, μετά από έντονη προσπάθεια του Καμπάνη προς τιμήν του οποίου πήρε το όνομά του.

Τα προβλήματα στατικότητας που εμφάνισε η μεγάλη αυτή κατασκευή οδήγησαν στο γνωστό φαινόμενο της πληθώρας κολώνων για την αρτιότερη στήριξη του έργου και τη διασφάλιση του κόσμου που βρισκόταν στις κερκίδες.

Το 1975 στην πλευρά της σημερινής Θύρας 3 υπήρχε ανάχωμα και μια υποτυπώδης μορφή κερκίδων για τους οπαδούς της ομάδας. Ο τότε πρόεδρος, Απόστολος Γεωργιάδης, με τη συνδρομή του Μενέλαου Χατζηγεωργίου εξασφάλισαν χρηματοδότηση για την κατασκευή της περίφημης Θύρας 3. Το 1977 παραδόθηκε στο κοινό για χρήση. Το 1980 η «ημιτελής» Θύρα 3 επεκτάθηκε προς την πλευρά της οδού Παπαναστασίου και πήρε ολοκληρωμένα τη σημερινή της μορφή.

Η πρώτη, χρονολογικά, κερκίδα του γηπέδου Χαριλάου, η Θύρα 2, μετά από 38 χρόνια, τον Ιανουάριο του 1989, γκρεμίζεται, για να κτιστεί μεγαλύτερη. Για ένα διάστημα 5 μηνών, μέχρι το Μάιο του 1989, ο ΑΡΗΣ θα φιλοξενηθεί στο Καυτανζόγλειο Στάδιο και θα επανέλθει στο γήπεδο Χαριλάου το φθινόπωρο, αγωνιζόμενος, με την Θύρα 2 υπό κατασκευή. Η ολοκλήρωση της λαμβάνει χώρα το 1991 και τίθεται σε χρήση από το κοινό.

Τη χρονιά εκείνη (1991) το γήπεδο Χαριλάου αποκτά προβολείς. Μεταφέρονται από το Καυτανζόγλειο Στάδιο και τίθενται σε λειτουργία, για πρώτη φορά στον φιλικό αγώνα με αντίπαλο τον Ηρακλή, τον Ιούλιο του 1993 (νίκη του ΑΡΗ με σκορ 1-0). Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1993-1994 ο ΑΡΗΣ επιστρέφει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και στο γήπεδο Χαριλάου προστίθενται δημοσιογραφικά θεωρεία και ένας εξώστης στη Θύρα των Επισήμων.

Το 1999 το Χαριλάου «αποχαιρετά» τις τσιμεντένιες κερκίδες που είχε, για 48 χρόνια, και στο γήπεδο τοποθετούνται κίτρινα πλαστικά καθίσματα. Το 2000 ο αγωνιστικός χώρος «κατεβαίνει» κατά 1.2μ και τοποθετούνται τοιχία, περιμετρικά αυτού, προκειμένου να βελτιωθεί η ορατότητα του γηπέδου από τους θεατές. Τον Ιανουάριο του 2004, γκρεμίζεται η κερκίδα επί της οδού Αλκμήνης και κατασκευάζεται καινούργια, διώροφη, η οποία παραδίδεται προς χρήση, μετά από πληθώρα ταλαιπωριών και καθυστέρησης, τον Σεπτέμβριο του 2004.

Το γήπεδο τη χρονιά αυτή (2004) μετονομάζεται σε «Κλεάνθης Βικελίδης» προς τιμήν του Μακεδονικού Τανκ, του θρυλικού ποδοσφαιριστή της ομάδας μας που την οδήγησε στην κατάκτηση των δυο από τα τρία πανελλήνια πρωταθλήματα που κατέκτησε.

Το 2006 θα τοποθετηθούν πλεξιγκλάς στο γήπεδο ενώ την κερκίδα της οδού Αλκμήνης, ο ΑΡΗΣ θα αποκτήσει χώρους εστίασης, γυμναστήριο και κολυμβητήριο. Τον Σεπτέμβριο του 2007, στον ευρωπαϊκό αγώνα με αντίπαλο την Σαραγόσα, το γήπεδο θα εκσυγχρονιστεί με την τοποθέτηση ηλεκτρονικού πίνακα στη γωνία της Θύρας 3, ενώ αργότερα θα γίνουν έργα εξωραϊσμού και καλλωπισμού της εξωτερικής πλευράς του γηπέδου.

Το γήπεδό μας, η φήμη του οποίου με τη συμβολή των οπαδών του, έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη, ως μια από τις κορυφαίες έδρες του πλανήτη, έχει σήμερα γενέθλια. Σαν σήμερα, 60 χρόνια πριν, ο ΑΡΗΣ έδινε τον πρώτο (φιλικό) αγώνα και εγκαινίαζε το γήπεδο που έμελλε να ταυτιστεί μαζί του για όλες αυτές τις έξι δεκαετίες.

Εμείς ευχόμαστε η φετινή επέτειος να αποδειχθεί σημαδιακή και ο ΑΡΗΣ μας να γνωρίσει επιτυχίες, να κατακτήσει τίτλο και να γιορτάσει διπλά τα «60 χρόνια Χαριλάου».

ΠΗΓΗ:http://www.super3.gr