Πέρα από το ουσιαστικό κομμάτι και τα χρήματα που δεν υπάρχουν - αφού στα μέτρα του ο καθένας καλείται να πληρώσει φόρους που ξεπερνούν το εισόδημά του, οι επιχειρήσεις έχουν ουσιαστικά επιβαλει στάση πληρωμών καταβάλοντας μισθούς όποτε "ευκαιρούν", η απειλή της μη καταβολής συντάξεων και μισθων του δημοσίου είναι και πάλι ορατή...-, σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί ένα ακόμη τεράστιο πρόβλημα: η άθλια ψυχολογική κατάσταση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων!
Που βλέπουν το αύριο να διαγράφεται μαύρο, που ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους, που στενοχωριούνται γιατί δεν μπορούν να βοηθήσουν τον φίλο που έμεινε άνεργος ή τον συγγενή που έχει ανάγκη από 50 ευρώ!
Στην εφημερίδα "Το ΒΗΜΑ της Κυριακής", διάβασα μία πολύ ενδιαφέρουσα άποψη του καθηγητή Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θανάση Τζαβάρα για το θέμα αυτό. Σας μεταφέρω τις απόψεις του- αν και αντιλαμβάνομαι πως στις μέρες μας η πραγματικότητα ξεπερνάει την επιστημονική θεωρία. Αξίζει όμως να τις διαβάσετε:
" Το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει ο κοινός θνητός είναι ή να εκπαιδευθεί να αντιμετωπίζει τη ζωή ως μια εναλλαγή κρίσεων ή να νομίζει κάθε φορά πως του έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι...
Βεβαίως αν σου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, είναι αδύνατο να μην στενοχωρηθείς. Προς Θεού: το γεγονός ότι κάποιος χάνει τη δουλειά του, βρίσκεται σε απελπισία και πηδάει στο κενό, δεν σημαίνει οτι έχει κατάθλιψη! Αυτά είναι κουβέντες των ψυχολόγων. Είναι ένας κανονικός άνθρωπος που ξαφνικά βρίσκεται χωρίς ερείσματα!
Εδώ στην Ελλάδα, ένας από τους λόγους που δεν το συναντάμε τόσο συχνά αυτό όπως στο εξωτερικό, είναι ότι υπάρχει ακόμη υποστήριξη από την οικογένεια. Η απόλαυση της ζωής είναι ότι ζούμε! Η νίκη σε οποιοδήποτε στρατόπεδο είναι το γεγονός ότι ζούμε! Το μόνο που μπορεί να μας σώσει είναι η αγάπη. All we need is love!"
Ισως πολλοί σπεύσουν να πουν "λόγια"... "Ωραία, θα πάω να πληρώσω την εφορία με... αγάπη", που λέει κι ένας φίλος. Ετσι είναι... Ομως οι συνεχώς αυξανόμενες αυτοκτονίες και τα ποσοστά μελαγχολίας, δείχνουν ότι πρέπει να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον με όποιον τρόπο μπορούμε. Κι αν όχι υλικά, τουλάχιστον συναισθηματικά.
Κλέινοντας να αναφέρω μια "λεπτομέρεια" που θεωρώ εξαιρετικά σημαντική: ο συγκεκριμένος καθηγητής πέρασε 105 μέρες στην Εντατική παλεύοντας κυριολεκτικά με τον θάνατο, για να "επιστρέψει" τελικά στη ζωή. Και επειδή έχω νιώσει ακριβώς το ίδιο συναίσθημα θα σας πω ότι ταυτίζομαι πλήρως με την τελευταία του φράση:
" Όταν έρχεσαι από μακριά", αντιλαμβάνεσαι την ματαιότητα των πραγμάτων".
Κώστας Χαρδαβέλλας
ΠΗΓΗ:http://www.pyles.tv/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου