Κοκό Σανέλ: Η γυναίκα που απελευθέρωσε το γυναικείο σώμα, φυλάκισε το δικό της στη ναζιστική ιδεολογία. Και μάλιστα για λόγους ιδιοτέλειας, για να επιβιώσει η λαμπερή βιομηχανία Σανέλ.
Ηταν ήδη ένα παγκόσμιο όνομα στην υψηλή ραπτική, με 2.000 ανθρώπους στα εργαστήριά της, όταν οι ναζί εισέβαλαν στο Παρίσι το 1940, και δήλωσαν «κατακτητές».
Πράκτορα των ναζί, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1945), παρουσιάζει την Κοκό Σανέλ ο αμερικανός δημοσιογράφος Φρανς Βον. Μόλις χθες κυκλοφόρησε στην Αμερική το βιβλίο του, με τον πιασάρικο και λαϊκίστικο τίτλο «Στο κρεβάτι με τον εχθρό, ο μυστικός πόλεμος της Κοκό Σανέλ». Αφού ξεψάχνισε ένα σωρό αρχεία -αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, αμερικανικά- υποστηρίζει ότι η Σανέλ στρατολογήθηκε το 1940, σε ηλικία 57 ετών, από την Abwehr, τις μυστικές υπηρεσίες του γερμανικού στρατιωτικού επιτελείου.
Αποκαθήλωση
Ο χαρακτηρισμός «ντίβα της υψηλής ραπτικής» ακολουθεί, σχεδόν αντανακλαστικά, το όνομα της Κοκό Σανέλ, της μικροκαμωμένης μελαχρινής από τη Νότια Γαλλία, που έκανε, και εξακολουθεί να κάνει, περήφανη τη Γαλλία, ως τόπο καταγωγής της πιο χειραφετημένης και ρηξικέλευθης σχεδιάστριας μόδας, που τόλμησε να βάλει γραβάτα στους γυναικείους λαιμούς. Να, όμως, που τώρα η λέξη «προδότης» εμφανίζεται για να επαναδιαπραγματευτεί τη σχέση της με την πατρίδα της και να την αποκαθηλώσει από την «πασαρέλα» της αιωνιότητας.
«Ηταν φανατική», γράφει στο βιβλίο του ο Φρανς Βόν, «αντισημίτισσα, πολύ πριν γίνει ο αντισημιτισμός ένας τρόπος να ευχαριστείς τους Γερμανούς. Εγινε πλούσια τροφοδοτώντας τους πολύ πλούσιους και μοιραζόταν μαζί τους την αντιπάθεια για τους Εβραίους, τις συντεχνίες, τα συνδικάτα, τον σοσιαλισμό, τη μασονία, τον κομμουνισμό».
Ο αντισημιτισμός της είναι παλιά ιστορία. Οταν πριν από δύο χρόνια, το άστρο της Σανέλ έλαμπε φωτεινό στον χώρο του κινηματογράφου με δύο ταινίες για τη ζωή της -«Η Κοκό πριν τη Σανέλ» της Αν Φοντέν και «Η Κοκό Σανέλ και ο Ιγκόρ Στραβίνσκι» του Ζαν Κουνέν- κάποιοι χτυπούσαν το καμπανάκι τού κινδύνου της αγιοποίησης.
Από τότε γραφόταν ότι πίσω από το φημισμένο άρωμα «Σανέλ Νο5» -συνώνυμο έως σήμερα της θηλυκότητας και της κομψότητας- κρυβόταν ένα βρώμικο παρασκήνιο. Η σχεδιάστρια είχε προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί έναν νόμο που απαγόρευε στους Εβραίους να έχουν στην ιδιοκτησία τους επιχειρήσεις, με στόχο να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της βιομηχανίας αρωμάτων, που διήθυνε η οικογένεια Βερτχάιμερ.
Την ίδια υπόθεση επαναφέρει στο φρεσκοτυπωμένο βιβλίο του ο Φρανς Βον. Δεν τσιγγουνεύεται καθόλου το μελάνι για τις «μαύρες» σελίδες του βιβλίου της ζωής της Σανέλ. Ισχυρίζεται ότι αποκαλύπτει και μία αποστολή, στην οποία εμπλεκέται η Σανέλ, ως πράκτορας «F-7124», κωδική ονομασία του Γουεστμίνστερ, του πρώην εραστή της, Δούκα. Τον Αύγουστο του 1941, η Σανέλ πραγματοποίησε αποστολή στην Ισπανία, μαζί με τον βαρόνο Λουί ντε Φοβρελάν, ο οποίος είχε καθήκον να στρατολογεί κόσμο και ήταν πρώην πράκτορας των ναζί στο Μαρόκο.
Ο δημοσιογράφος υποστηρίζει ότι η Σανέλ ενεπλάκη σε αυτό, με απώτερο σκοπό να πετύχει την απελευθέρωση του ανιψιού της, Αντρέ, που εκρατείτο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κάπως έτσι, όμως, αρχίζει ένα ντόμινο γνωριμιών με ναζί. Ερωτεύεται και συνάπτει σχέση με τον Χανς Γκούντερ φον Ντίνκλαγκε, γνωστό ως «Spatz». Εως τώρα αναφερόταν ως παίκτης του τένις και πλέι μπόι. Στο βιβλίο, όμως, καταλογογραφείται ως πράκτορας των ναζί, που είχε τιμηθεί από τον Χίτλερ και τον Γκέμπελς, κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Συνελήφθη
Υπάρχει και συνέχεια. Ο «Spatz» τής επέτρεψε, κατά τη διάρκεια της επτάχρονης κατοχής, να μένει στον έβδομο όροφο του ξενοδοχείου «Ριτζ» στο Παρίσι, όπου στα σαλόνια του σύχναζαν ο Χέρμαν Γκέρινγκ και ο Γιόζεφ Γκέμπελς. Η Σανέλ επισκέφτηκε το 1944 τη Μαδρίτη, όπου έλαβε σημαντικά ποσά από έναν αξιωματούχο της Γκεστάπο. Οταν έγινε η απελευθέρωση, συνελήφθη. Αφέθηκε, όμως, ελεύθερη μερικές μέρες αργότερα, με τη μεσολάβηση του φίλου της, Γουίνστον Τσόρτσιλ. Ο Φρανς Βον διατείνεται ότι ξεσκεπάζει τους λόγους για τους οποίους, μετά την εννιάχρονη εξορία της στην Ελβετία, της επέτρεψαν να γυρίσει στο Παρίσι και να συνεχίσει να χαράζει την ιστορία της παγκόσμιας βιομηχανίας της μόδας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα εθνικό σύμβολο της Γαλλίας εμπλέκεται σε μια υπόθεση προδοσίας, κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής. Ο Μορίς Σεβαλιέ, ο Ζαν Κοκτό, η Εντίθ Πιαφ, η Αρλετί, και άλλοι διάσημοι αστέρες της καλλιτεχνικής ελίτ, που προσωποποίησαν γαλλικές αξίες, όπως το θάρρος, την ελευθερία, την πρωτοπορία, έχουν εμφανιστεί ως προδότες της γαλλικής σημαίας. Πάντα σύμφωνα με αυτούς που γράφουν ή ξαναγράφουν την Ιστορία.
ΠΗΓΗ:enet.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου