Ο Πασχάλης πιστεύει ότι είναι ο μοναδικός Έλληνας ποπ σταρ. Μπορείς να πεις το αντίθετο;

Λίγες ώρες πριν το αποψινό του live στο αποκριάτικο πάρτι του Gagarin, o Πασχάλης μιλάει για τα σχεδόν 50 χρόνια καριέρας, τις πολύ δύσκολες στιγμές, την αποθέωση και το τι σημαίνει να είσαι ο πρώτος ποπ σταρ αυτής της χώρας.

Πασχάλης. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην έχεις τραγουδήσει κάποια από τις επιτυχίες του ή να μην αφιέρωσες το "Σχολείο" στη συμμαθήτριά σου που καθόταν στο μπροστινό θρανίο και σου είχε "κάψει" (για πρώτη φορά) την καρδιά. Τα τραγούδια του Πασχάλη σε ταξιδεύουν σε μια άλλη εποχή. Πιο αυθεντική, πιο αγνή, πιο απλή. Που δεν χρειαζόταν να αποκωδικοποιήσεις το κάθε τι για να βγάλεις συμπέρασμα για τον άλλον. Όταν ο έρωτας δεν ήταν παιχνίδι εγωισμού αλλά κάτι σαγηνευτικό, που άξιζε να ασχοληθείς -και να ερωτευτείς.
Αν ο Πασχάλης έβγαζε βιογραφία, θα χρειαζόταν να βγει σε τόμους. Έχει ζήσει τα πάντα. Την αποθέωση, τη δόξα, υστερικές θαυμάστριες να κάνουν τα πάντα για να τον μαγέψουν, γεμάτα στάδια, λεφτά να ρέουν αλλά και την πίκρα. Με όλα όσα συνέβησαν πριν μερικά χρόνια.
Το να είσαι νέος σε ηλικία και να προσπαθείς να γράψεις για τον Πασχάλη είναι πολύ δύσκολο και ίσως "επικίνδυνο". Επικίνδυνο επειδή δε θες να παραλείψεις κάτι αλλά και γιατί προσπαθείς να δώσεις τη γεύση της εποχής που ο ίδιος μεσουράνησε και σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά.

  Η συνάντησή μας γίνεται σε καφετέρια του Κολωνακίου. Ξεχωρίζει από μακριά. Φοράει ένα κόκκινο κασκόλ και πίνει τον καφέ του. Τον πλησιάζουμε και εκείνος με αμεσότητα αρχίζει τη συζήτηση.
Όπως μας είπε από την αρχή, πιστεύει πολύ στη μοίρα. Και πώς θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά όταν έχει μια ιστορία που αποδεικνύει ότι τελικά τίποτα δεν ήταν τυχαίο και ότι οι Μοίρες του είχαν πλέξει μια ζωή γεμάτη επιτυχία και δόξα;
"Όταν οι γονείς μου ήταν νέοι και αρραβωνιασμένοι βρέθηκαν σε μια πανήγυρη στις Σέρρες. Τους σταμάτησε μια τσιγγάνα στο δρόμο και τους είπε τη μοίρα τους. Ανάμεσα σε άλλα που βγήκαν, είπε στη μητέρα μου πως θα κάνει πέντε παιδιά και πως το ένα, όπου πηγαίνει, θα το χειροκροτούν. Η μητέρα μου φαντάστηκε ότι θα κάνει έναν πρωθυπουργό, αλλά η προφητεία όπως βλέπω βγήκε αληθινή". Στα 17 του και ενώ ήταν βαφέας αυτοκινήτων με δική του επιχείρηση και έναν υπάλληλο, το μικρόβιο -της μουσικής- βγήκε. Έγραψε το all time classic "Σχολείο" και η πρώτη που το άκουσε δεν ήταν άλλη από την Αλίκη. Στην γειτονιά τους, με μια κιθάρα και τριγύρω σκοτάδι. Όταν του είπε να κάνει δίσκο, εκείνος γέλασε αλλά τελικά είχε δίκιο. "Όταν φτιάξαμε τους Brahms, έγραψα και τον "Τρόπο" και αυτά τα δύο τραγούδια έγιναν αμέσως μεγάλες επιτυχίες. Ήμασταν πασίγνωστοι στη Θεσσαλονίκη και μετά κάναμε τους Olympians και τα δισκογραφήσαμε".

Κεφάλαιο Olympians

Olympians. Ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής του. Η μπάντα από τη Θεσσαλονίκη που γέμιζε τα στάδια και προκαλούσε υστερία στο γυναικείο (και ανδρικό) κοινό της εποχής. "Για μένα το βίωμα μου με την μπάντα ήταν σπουδαίο, πολύ μεγάλο σχολείο. Παρά τα προβλήματα που δημιουργούνται σε μια μπάντα - 5 άτομα, 5 γνώμες- υπάρχει κάτι πολύ σπουδαίο. Πέντε καταθέσεις ψυχής. Εμείς ως Olympians δεν μπορούμε να συγκριθούμε με κανένα συγκρότημα των 60s. Ούτε με τους Charms, ούτε με τους Forminx ούτε με τους Idols, ούτε με κανέναν. Αφήσαμε πίσω μας ένα έργο τουλάχιστον 17 επιτυχιών. Κανένα συγκρότημα δεν άφησε πέρα από 2. Το λέω αυτό με πλήρη συναίσθηση και χωρίς να ευλογώ τα γένια μου. Η μπάντα λειτουργεί για μένα πολύ ευχάριστα. Μου αρέσει να δουλεύω συλλογικά".

  Αξέχαστη στιγμή του ήταν η συναυλία που είχε δώσει με τους Olympians στο Καλλιμάρμαρο το 1965 μπροστά σε 60.000 θεατές. "Όταν κατεβήκαμε από τη σκηνή και μας πλησίασε η Έλλη Ευαγγελίδου (δημοσιογράφος των Εικόνων, περιοδικό πρώτου μεγέθους την εποχή εκείνη) και μας ζήτησε συνέντευξη, μείναμε με ανοιχτό το στόμα. Απίστευτη στιγμή για μας. Αλλά ήταν κάτι που δεν μας άγγιζε πραγματικά, ίσως δεν το πιστεύαμε. Δεν υπήρξαν δείγματα παραλογισμού και καβαλήματος στην παρέα μας".
Δεν πίστευε ποτέ ότι θα γινόταν καλλιτέχνης και θα έκανε τέτοια επιτυχία γιατί δεν είχε και την καλύτερη άποψη για τα άτομα που ήταν στο χώρο. "Τους καλλιτέχνες τους είχα σε μια μη εκτίμηση γιατί ό,τι διάβαζα γι' αυτούς δεν μου άρεσε. Έβρισκα ότι δεν είναι νορμάλ, κι αυτό δεν ταίριαζε με μένα. Εγώ λοιπόν έγινα καλλιτέχνης επειδή το ήθελε πραγματικά η μοίρα". Μοιρολάτρης; Το παραδέχτηκε ο ίδιος.

Η νέα γενιά των καλλιτεχνών

Μιλώντας για το χώρο της μουσικής σε κάνει να πιστεύεις πως πρόκειται για απαγορευμένο καρπό. Έχει τη γλύκα του αλλά πικραίνεσαι κιόλας. "Ο χώρος της μουσικής είναι γεμάτος επιτυχίες και πίκρα. Πίκρα γιατί ο καλλιτέχνης θέλει από τη φύση του να αναγνωρίζεται. Το απαιτεί. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, πικραίνεται. Στο χώρο μας υπάρχει πολύς ανταγωνισμός και όχι συναδελφική αγάπη. Η ζήλια, ο φθόνος και οι τρικλοποδιές πρωταγωνιστούν στο επάγγελμά μας".
Για εκείνον ο καλλιτέχνης θα πρέπει να νιώσει όλα τα συναισθήματα. "Ο χώρος μας είναι γεμάτος ψώνια. Άλλο να έχεις μέσα στο δοχείο σου σημαντικά συναισθήματα κι άλλο να είσαι ψώνιο με ένα άδειο δοχείο και πάνω πάνω να βλέπεις μόνο την εφήμερη επικαιρότητα. Αν εξυπηρετείς κάποιες προσωπικές ανάγκες και όχι το κοινό, τότε είσαι καλλιτέχνης-παράσιτο. Κι έχουμε πολλά από αυτά σήμερα".
Από τη νέα γενιά καλλιτεχνών δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στον Μιχάλη Χατζηγιάννη. "Ο Χατζηγιάννης έδειξε ότι είναι πολυτάλαντος. Θα δείξει στην πορεία πώς θα διαχειριστεί αυτά τα ταλέντα του και πώς θα χτίσει την καριέρα του από εδώ και πέρα. Γιατί μέχρι τώρα έχει κάνει πολλές επιτυχίες και έχει αγαπηθεί". Ωστόσο πλέον υπάρχουν πολλοί τραγουδιστές που μιμούνται κάποιον άλλον."Και ο Δήμος Αναστασιάδης έχει ταλέντο και στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν την καριέρα του για πολλά χρόνια".
Η κόρη του, Ζήνα, ακολουθεί τα χνάρια του πατέρα της. Θα τη θυμάστε σίγουρα από το "Καταπληκτικοί" που έγινε hit το 1992. "Η Ζήνα είναι ένα πάρα πολύ σπουδαίο ταλέντο κι αυτά δεν είναι λόγια πατέρα, αλλά συναδέλφου καλλιτέχνη. Η μοίρα μας είναι προδιαγεγραμμένη. Ο καθένας έχει τη μοίρα του που τον οδηγεί. Δεν ξέρω τη μοίρα της, αλλά ξέρω το μεγάλο της ταλέντο. Της εύχομαι να βρει το δρόμο της και να βγάλει όλα αυτά που έχει μέσα της. Κοντά μου έμαθε πάρα πολλά και θα σας πω τελείως εγωιστικά, ότι πολλοί συνάδελφοι έμαθαν πολλά κοντά μου".

 

Από τη δόξα στην πίκρα

Έχει ζήσει την επιτυχία. Την αποθέωση. Τη δόξα. "Είμαι στα 46 χρόνια αυτής της πορείας και πιστεύω ότι είμαι ο μοναδικός Έλληνας ποπ σταρ. Δεν αμφισβητώ τον Σάκη Ρουβά, κάθε άλλο, δεν νομίζω όμως ότι έχει καμία σχέση με τη δική μου πορεία και την όλη κοινωνική προσφορά. Δεν είναι μόνο να πεις ένα τραγούδι που θα αγαπήσει ο κόσμος. Πίσω από αυτό, οι παράμετροι που έχουν να κάνουν με τη συμπεριφορά και τη γενική εικόνα σου παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο. Πολλοί θα πουν "τι λες ρε Πασχάλη; Έχουμε αρκετά ράμματα για τη γούνα σου". Δεν λέω συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μας που δεν μπορούμε να τα αποτρέψουμε και μας εκθέτουν. Αλλά στην ουσία σαν χαρακτήρας, άνθρωπος και καλλιτέχνης δεν έχω αλλάξει καθόλου. Είμαι ο ίδιος από τότε που ξεκίνησα, ό,τι κι αν μου συνέβη. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή ο κόσμος θα το ξεπεράσει. Εγώ μπορεί να μην το ξεπεράσω".
Η συζήτηση πήγε στην ιστορία που θέλει να ξεχάσει για πάντα. Το παιδί εκτός γάμου και τον κανιβαλισμό από τα ΜΜΕ. "Μου στοίχισε πάρα πολύ η ιστορία που έγινε. Τα μέσα με ξέσκισαν για να το πω με μια λέξη. Αισθάνθηκα σαν να είμαι κολλημένος σε έναν ιστό αράχνης που δεν μπορώ να κάνω τίποτα παρά να χτυπιέμαι. Από την άλλη, ο κόσμος ξεχνάει εύκολα. Όταν είσαι καλός, ξεχνάει τα κακά. Όταν είσαι κακός, τα θυμάται όλα. Η σύζυγός μου είναι μια σύντροφος ανεκτίμητη για έναν καλλιτέχνη σαν εμένα. Αν αισθάνεται ο κόσμος ότι οφείλει μια ευγνωμοσύνη για όσα του προσέφερα, η μισή ανήκει στην Αλίκη".

Οι θαυμάστριες και οι μη καταχρήσεις

Εκδηλώσεις θαυμασμού είχε και συνεχίζει να έχει. Αμέτρητες. Τις χειριζόταν όλες με πολλή προσοχή. "Θυμάμαι πάμπολλες ακραίες εκδηλώσεις θαυμασμού. Ακόμη και αυτή που θέλω να ξεχαστεί ήταν μια τέτοια. Στη δεκαετία του '60 που τα πράγματα ήταν διαφορετικά από πλευράς έκφρασης των νέων, υπήρχαν και ταμπού, υπήρχαν και ακρότητες. Ερχόταν η θαυμάστρια και μου ξεγύμνωνε το στήθος της και έλεγε 'υπόγραψε'. Πού να πιάσω να υπογράψω;".

  Στη ζωή του δεν έχει κάνει καταχρήσεις, αφού είχε δίπλα του την Αλίκη η οποία τον κρατούσε μακριά από κακές συνήθειες και παρέες. Πολλές φορές έφτασε στο σημείο να τα παρατήσει όλα όμως κάθε φορά επανέρχεται. "Πολλές φορές θέλησα να τα παρατήσω και επανήλθα. Σαν χαρακτήρας, είμαι πολύ ρεαλιστής και όταν βλέπω μπροστά μου δυσκολίες, λογικά προσπαθώ να επιλέξω τον τρόπο επιβίωσης. Είμαι ακόμα και σήμερα ανασφαλής. Πολύ απογοητευτικό να το λέω, αλλά είναι η φύση του καλλιτέχνη".
Δεν αποδέχεται κανέναν χαρακτηρισμό όπως ποπ-ροκ σταρ καθώς θεωρεί πως εξυπηρετούν κάποιες σκοπιμότητες. Μάλιστα δε διστάζει να τις χαρακτηρίσει ως γελοιότητες.

Η τηλεόραση και η πολιτική

Ο Πασχάλης για ένα διάστημα εμφανιζόταν στην εκπομπή "Είσοδος Ελεύθερη" που παρουσίαζε η Ανίτα Πάνια. Μια επιλογή που παρόλο που λέει ότι δεν το έχει μετανιώσει, σίγουρα αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα την έσβηνε.
"Στο "Είσοδος Ελεύθερη" βρέθηκα για κάποιους προσωπικούς λόγους που τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν και απλά παρέμεινα συνεπής μέχρι το τέλος της εκπομπής. Δεν μετανιώνω για αυτή μου την επιλογή. Άλλωστε ποτέ μου δεν υπήρξα σνομπ".
Πρόταση από τα διάφορα σόου τύπου “Dancing” και “Just The Two Of Us” δεν έχει δεχτεί μέχρι στιγμής αλλά και να του γινόταν θα την αρνιόταν κατηγορηματικά. "Δεν θα πήγαινα ποτέ ως νούμερο σε κάποιο τέτοιο σόου. Νούμερα είναι όλοι είτε με εισαγωγικά είτε χωρίς. Κάνουν ένα νούμερο, έτσι λεγόταν παλιά κάθε τι που έκανε ένας καλλιτέχνης. Δεν είναι όλοι νούμερα με εισαγωγικά. Δεν κακολογώ τους συμμετέχοντες. Όλοι έχουν κάποιο λόγο που το κάνουν. Εδώ έφτασε η τηλεόραση. Να ψυχαγωγεί τον κόσμο με τέτοια σόου. Κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από τα νούμερα, με ή χωρίς εισαγωγικά".

  Η συζήτηση πηγαίνει στα πολιτικά και ο Πασχάλης εκφράζει ανοιχτά τις πολιτικές του απόψεις. "Ποιος Έλληνας δεν έχει τη δική του θεωρία για το πώς φτάσαμε εδώ ως χώρα;". Από τότε που απέκτησα πολιτική συνείδηση σαν Έλληνας και αφού τελείωσε η χούντα που δεν είχαμε φωνή, πίστεψα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή γιατί τον θεωρώ έναν πολιτικό που συνδύαζε την πειθώ, την ειλικρίνεια και την πραγματοποίηση των υποσχέσεων κατά το δυνατό. Μπορούσε να αντιμετωπίσει την πίεση από ξένες παρεμβάσεις ώστε ο πολίτης να αισθάνεται ασφαλής.
Η έλευση του Ανδρέα Παπανδρέου με γέμισε ανασφάλεια, αβεβαιότητα για την κοινωνία που θα ζήσω, με ντροπή για την κοινωνία που ζω, γιατί θέλω ο αρχηγός να είναι και να φαίνεται τίμιος. Και σ' αυτό ο Ανδρέας δεν με κάλυπτε. Έκανε το τραγικότερο λάθος που πληρώνουμε τώρα. Γέμιζε με υποσχέσεις και με δάνεια και με καταναλωτικά αγαθά την κοινωνία χωρίς να μας πει ότι πρέπει να ξοδεύουμε όσα βγάζουμε και όχι να τρώμε τα χρήματα των άλλων. Αυτό το χρεώνω στον Ανδρέα Παπανδρέου. Από εκεί και μετά, οι υπόλοιποι συνέχισαν την καταστροφή, το μη συμμάζεμα της κοινωνίας, την ασυδοσία, για να φτάσουμε στο σήμερα. Σήμερα είναι η πληρωμή που βαραίνει τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Δεν γίνεται διαφορετικά. Ήμασταν ασυνείδητοι, καλοπερασάκηδες, ευκολοβόλευτοι. Αυτό το χρεώνεται κάθε ένας Έλληνας. Αντιδρούσα κι έλεγα όχι, αλλά βλέποντας όλους γύρω μου, έγινα ίδιος".
Με την πολιτική δεν ασχολήθηκε ποτέ. Όμως αν αναλάμβανε το Υπουργείο Πολιτισμού θα σταματούσε της πολιτιστικές επιδοτήσεις. "Είμαι εναντίον του κρατικοδίαιτου πολιτισμού κι αυτό διότι ξοδεύονται εκατομμύρια σε δήθεν προσπάθειες αναβάθμισης του πολιτισμού όπου τελικά το αποτέλεσμα είναι η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος και μόνον αυτή".
Η συνέντευξη φτάνει στο τέλος της. Με το τραγούδι του Χατζιδάκι "Αστέρι του Βοριά". Αυτό το τραγούδι θα ήθελε να ντύσει το βίντεο της ζωή του. Λίγο πριν φύγουμε ήρθε η σύζυγός του Αλίκη. Το αστέρι της ζωής του.

Ο Πασχάλης την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου θα εμφανιστεί full band στο Gagarin 205 και για 3,5 ώρες θα τραγουδήσει επιτυχίες του που αγαπήθηκαν από το κοινό.

ΠΗΓΗ:http://www.cosmo.gr